MFT - Micro Four Thirds - heeft een sensor van 18 × 13.5 mm, tegenover een full frame camera die 36 × 24 mm heeft.
Dat heeft voor- en nadelen. Belangrijkste nadeel is dat de kleinere sensor tot slechtere prestaties leidt bij slechtere lichtomstandigheden.
Belangrijkste voordeel is, dat bijbehorende lenzen, met name telelenzen - een factor 2 kleiner en dus lichter zijn.
Dat betekent ook dat grotere (effectieve) brandpuntsafstanden mogelijk zijn zonder statief.
Daar komen de specifieke voordelen van de Panasonic Lumix G9, in combinatie met de Leica DG VARIO-ELMAR 100-400 bij.
Ten eerste de uitzonderlijk goede image stabilisatie doordat zowel de body als de lens op zich erg goede stabilisatie hebben en in combinatie helemaal niet te verslaan zijn.
Dat maakt de slechtere prestaties bij weinig licht voor een belangrijk deel weer goed.
Je kunt langere sluitertijden gebruiken en daardoor de ISO waarden laag houden.
En wat onverslaanbaar is, dit is de lichtste (985g) en compactste 100-400mm lens die er is.
Hij past in een normale fototas, je neemt hem overal makkelijk mee naartoe.
Verder beschikt de G9 over zeer snelle burst opname van 60 beelden per seconde, waardoor je de mooiste beelden van een bewegend object kunt selecteren.
Wat nog mooier is, is de 'pre-burst' instelling.
Hierbij worden beelden al vastgelegd bij het half indrukken van de sluiterknop, om uiteindelijk bij het vol indrukken een burst serie te produceren van ongeveer een halve seconde vóór afdrukken tot een halve seconde erna.
Normaliter ben je altijd te laat als je afdrukt bij een bepaalde actie, bijvoorbeeld het opvliegen van een vogel. Nu pak je het goede moment wél!